Het boek,
gaat langzaam dicht.
De last op mijn schouders,
wordt langzaam,
een beetje meer licht.
Het boek,
met verdriet en geluk,
sluit beetje bij beetje.
Een nieuwe start,
hoofdstuk na hoofdstuk.
Daarna,
zet ik het in de kast.
Af en toe kijk ik erin,
en sluit het weer,
omdat het niet meer in mijn leven past.
Het boek,
is bijna ten einde.
Ik sluit het af,
voor mezelf,
bladzijde na bladzijde.
Spijt,
over of je iets wel deed,
of juist niet.
Het zorgt in ieder geval voor onrust,
en verdriet.
Spijt,
een nutteloze emotie.
Stop nadenken over toen,
want het is te laat.
Je kunt er nu niets meer aan doen.
Een nieuwe start,
een nieuw begin.
Na die heerlijke vakantie,
nog steeds geen zin.
Als om kwart voor zeven de wekker gaat,
kreun ik zacht,
maar ik moet weer,
naar de school die op me wacht.
Thuis weer huiswerk,
na een lange dag.
Nog 8 weken,
tot ik weer vakantievieren mag!
Hoop,
zit in een klein hoekje.
Een stukje geluk,
na een bezoekje.
Maar als je niet meer komt,
vloeit de hoop langzaam weg.
Zoals eb,
ik huil als ik zeg:
'Mijn hoop is vervlogen,
mijn levensmotief is stuk.
Niets is er nog over,
van mijn kleine stukje geluk.'
Als je al je zorgen in een ballon kon stoppen,
wat zou dat fijn zijn.
Gevangen door een knoop,
er rest alleen nog hoop.
En dat jij,
het touwtje los kan laten.
Op het moment,
dat jij daar klaar voor bent.
Mijn hoofd op tilt,
mijn hart op hol.
Een grote chaos,
Hoelang hou ik dit vol?
In deze chaos,
is alles zoek.
Maar gelukkig heb ik jou,
als mijn woordenboek.
Je ontwart mijn gedachten,
legt ze aan me uit.
Zodat ik met een glimlach,
het woordenboek weer sluit.
Als ik het terug kon draaien,
die tijd,
was alles veel makkelijker.
Ik weet alles al,
vele nare momenten kwijt.
Ik weet wat wel en niet kan,
en hoe alles moet.
Maar misschien,
krijg ik wel spijt.
Misschien heb ik me vergist,
want het had allemaal,
anders kunnen lopen.
En dan had ik,
onze fijne gesprekken en momenten
jammer genoeg gemist.
