Het is een lange dag geweest,
we gaan op tijd naar bed.
Kom op kinderen, naar boven,
het is uit nu met de pret.
Het is een lange dag geweest,
uit gaat straks het licht.
Jullie zijn nog niet moe?
Ik denk het wel, jullie oogjes vallen dicht.
Het is een lange dag geweest,
de kinderen slapen gelukkig al.
Maar het zal niet lang meer duren,
tot mijn licht ook uitgaan zal.
Jij hebt,
eindelijk toegegeven.
Jij hebt,
niet meer ontkent.
Jij hebt,
jezelf alles opnieuw laten beleven.
Jij hebt,
ontdekt wat je wilt en wie je bent.
Jij hebt,
naar je hart geluisterd.
Jij hebt,
je hart verknocht.
Jij hebt,
zijn naam gefluisterd.
Jij hebt,
gevonden wat je zocht.
Het boek,
gaat langzaam dicht.
De last op mijn schouders,
wordt langzaam,
een beetje meer licht.
Het boek,
met verdriet en geluk,
sluit beetje bij beetje.
Een nieuwe start,
hoofdstuk na hoofdstuk.
Daarna,
zet ik het in de kast.
Af en toe kijk ik erin,
en sluit het weer,
omdat het niet meer in mijn leven past.
Het boek,
is bijna ten einde.
Ik sluit het af,
voor mezelf,
bladzijde na bladzijde.
Spijt,
over of je iets wel deed,
of juist niet.
Het zorgt in ieder geval voor onrust,
en verdriet.
Spijt,
een nutteloze emotie.
Stop nadenken over toen,
want het is te laat.
Je kunt er nu niets meer aan doen.
Een nieuwe start,
een nieuw begin.
Na die heerlijke vakantie,
nog steeds geen zin.
Als om kwart voor zeven de wekker gaat,
kreun ik zacht,
maar ik moet weer,
naar de school die op me wacht.
Thuis weer huiswerk,
na een lange dag.
Nog 8 weken,
tot ik weer vakantievieren mag!
Hoop,
zit in een klein hoekje.
Een stukje geluk,
na een bezoekje.
Maar als je niet meer komt,
vloeit de hoop langzaam weg.
Zoals eb,
ik huil als ik zeg:
'Mijn hoop is vervlogen,
mijn levensmotief is stuk.
Niets is er nog over,
van mijn kleine stukje geluk.'
Als je al je zorgen in een ballon kon stoppen,
wat zou dat fijn zijn.
Gevangen door een knoop,
er rest alleen nog hoop.
En dat jij,
het touwtje los kan laten.
Op het moment,
dat jij daar klaar voor bent.
